دیوان شمس - غزلیات

ای همراهان در مسیر عشق، امروز ما و شما در دریای بیکران معرفت غرق شده‌ایم و در این میانِ پرآشوب، کسی نمی‌داند که شناگر ماهر و رهنما کیست.

اگر سیل حوادث عالم همه جا را فرا بگیرد و موج‌ها همچون شتران عظیم و سهمگین شوند، مرغابی (عارف) را چه بیمی است؟ بگذار آن کس که وابسته به هوای نفس است، نگران باشد.

ما چهره خود را با شراب عشق افروخته‌ایم و با بحر و موج هم‌نشین شده‌ایم؛ درست همان‌طور که برای ماهی، دریا و طوفان‌هایش نه مایه مرگ، بلکه مایه جان‌بخشی است.

ای شیخ و مرشد، ما را به این فضای معنوی وارد کن و در آب معرفت غوطه‌ور ساز؛ ای موسیِ جان، بیا و عصای خود را بر این دریای مواج بزن تا راه برای ما باز شود.

هر کسی در سر خود خیالی و سودایی دارد، اما من تنها در پی سودای ساقیِ ازلی هستم و تمامِ دغدغه‌های دیگر را برای شما باقی می‌گذارم.

دیروز آن ساقیِ ازلی، کلاهِ غرور را از سرِ مستانِ راه برداشت و امروز شراب معرفت را می‌نوشاند تا پیراهنِ منیت و خودخواهی را از تنِ ما برکَنَد.

ای کسی که زیبایی‌ات ماه و مشتری را به رشک می‌اندازد، تو همواره با ما هستی اما مانند پری پنهانی. مرا با مهربانی می‌کشانی و می‌بری، اما آخر نمی‌گویی به کجا؟

هر کجا بروی، تو با منی؛ ای که نورِ دو چشم و روشنی‌بخشِ منی. خواه مرا به مستی و شور بکشان و خواه به نیستی و فنا ببر، من مطیع توام.

این عالمِ خاکی را همچون کوه طور بدان و ما را مانند موسی که طالب دیدار بود فرض کن؛ چرا که هر لحظه تجلیِ خداوند بر این کوه می‌تابد و آن را از درون شکافته و متحول می‌کند.

بخشی از کوه (وجود ما) سبز و خرم می‌شود، بخشی به شکل گل عبهر درمی‌آید، بخشی گوهر می‌شود و بخشی دیگر لعل و سنگ‌های قیمتی می‌گردد.

ای کسی که در پی دیدار او هستی، به این کوهسارِ وجود بنگر. ای که چه بادِ غروری به سرت خورده و مستی کرده‌ای، ما از شنیدنِ صدایِ او مست شده‌ایم.

ای باغبانِ هستی، چرا این‌گونه به ما دل‌بسته‌ای و درگیر شده‌ای؟ اگر ما انگورِ باغ تو (رزق و لذات تو) را بردیم، تو نیز انبانِ وجودِ ما را برده‌ای.