دیوان شمس - غزلیات

ای فصلِ بهارِ عاشقان! آیا تو از وضعیتِ محبوبِ ما آگاهی داری؟ چرا که با آمدنِ تو، دشت‌ها بارور شده‌اند و باغ‌ها به خاطرِ حضورِ تو خندان و شکوفا گشته‌اند.

ای بادهای خوش‌نسیم که جان‌بخشِ دل‌های عاشقان هستید! ای وجودی که از جان و مکان پاک‌تر و فراتر هستی، تو کجا بودی که این‌گونه نایاب و غایب گشته بودی؟

ای که زیبایی‌ات سراسرِ جهان (از روم تا حبشه) را به آشوب و حیرت واداشته است، من سرگشته‌ام که این عطرِ خوش، بویِ پیراهنِ یوسف (نشانهِ بشارت و وصل) است یا رایحه‌ی جانِ حضرتِ مصطفی (ص)؟

ای جویبارِ حقیقت و راستی! تو از سرچشمه‌ی وجودِ محبوبِ ما جاری هستی. تو برایِ دل‌هایِ مشتاقان، همچون کوه سینا (محلِ تجلیِ نورِ خدا) هستی و به جان‌هایِ خسته، حیاتِ تازه می‌بخشی.

سخنان و گفتگوهای تو دلنشین است و هر چه از جانبِ تو بر ما می‌رسد (چه خوشی و چه رنج) نیکوست. ماه‌هایِ تو و سال‌هایِ تو فرخنده باد، ای که تمامِ زمان‌ها و اعصار، بنده‌ی فرمانِ تو هستند.