دیوان شمس - غزلیات

ای که کلامت همچون دم مسیحا حیات‌بخش است و نوایت شیرین و دلنواز، برخیز و با آن نغمه‌های روح‌افزایت، زهره را که نماد موسیقی و طرب است، چنان شیفته و حیران کن که از خود بی‌خود شود.

در میدان عشق چنان ادعای زیبایی و کمال کن که همه، چه دشمنان و چه دوستان، از دیدنِ جمال تو چنان متأثر شوند که چهره‌شان از اندوه زرد شود و چشمانشان گریان بماند و این حالِ دگرگون، گواهی بر قدرت عشق تو باشد.

غم چنان بر مرد و زن چیره شده که همگان در فغان و ناله‌اند و از تو می‌خواهند که دادرسِ ما باشی و ما را از شرّ این غم که در ظلمتِ خویش، اژدهایی ویرانگر شده، نجات دهی.

تو با آن نغمه‌های موزون و الهی‌ات (زیر و بم)، چنان بر اندوه یورش ببر و آن را در هم بشکن که حتی در نیستی و عدم، غلغله‌ای از شادی و عدالت برپا شود.

ساقی، ما را از یاد مبر و وجودِ تهیِ ما را از روحِ معنا پر کن. ارواح ما را در راهِ عشقِ آن یارِ شیرین‌سخن، همچون فرهادِ کوه‌کن، پرتوان و استوار گردان.

تو که همچون اسرافیلِ جان هستی، این کالبدِ خاکی و بی‌روح ما را زنده کن و از راهِ لطف و بزرگواری، نَفَسِ الهی‌ات را در گوش جانِ ما بدم.

ما در این جهان همچون خرمنی هستیم که گندمِ ارزشمندش با کاه آمیخته شده است؛ پس با وزش نسیمِ جان‌بخشِ خود، آن گندمِ حقیقت را از کاه جدا کن.

قانون عالم چنین است که غم به سوی غم می‌رود و شادی به سوی شادی؛ همان‌طور که گل به سوی گل می‌رود. این پیوندها ادامه می‌یابد تا زمانی که دل از بندِ تن رها شود و به آسمان‌ها پرواز کند.

این استعدادهای گرانبها (دانه‌های نازنین) در خاکِ بدن محبوس مانده‌اند و در انتظارِ یک بارانِ رحمت و نسیمِ بیداری‌بخشِ الهی هستند.

وقتی جان همچون زر خالص تصفیه شود، با دلبر همراه می‌گردد. در این مسیر، ارزش‌ها دگرگون می‌شود؛ چنان‌که پا (نماد پستی) تبدیل به سر (نماد والایی) می‌شود و آنچه که پیش‌تر پست بود، اکنون ارزشمند و کهربایی می‌گردد.

دیگر لب فرو می‌بندم؛ اگر اجازه می‌داشتم، رازی را برایتان بازگو می‌کردم که هرگز در گوشِ کسی از اهلِ دل و راستان نگفته‌ام.