دیوان شمس - غزلیات

من کجا و نصیحت‌های اخلاقی کجا؟ این پندها در شان من نیست. ای ساقی! باده را به گردش درآور و آن جامی را که جان آدمی را زنده و فربه می‌کند، بر جان من سرازیر کن.

ای کسی که دستِ عاشقان را می‌گیری و راهنما هستی، آن جامِ معرفت را در دست من قرار ده. این نوشیدنی را به دور از چشم نااهلان و بیگانگان، پنهانی نزد من بیاور.

اگر کسی طالبِ نان و دغدغه‌های مادی است، همان نان را به او بده و او را با طمع‌کاری‌اش رها کن، اما آن عاشقی را که تشنه‌ی چیزی جز نان است، در گوشه‌ای بنشان تا در خلوت خود با عشق بیارامد.

ای محبوبِ من که روحِ روح و جانِ جانِ ما هستی، ما برای به دست آوردنِ تکه‌ای نان به این دنیا نیامده‌ایم. ای ساقی! برخیز و در این مجلسِ باشکوهِ عشق، رفتاری گدایانه (طالبِ دنیا بودن) در پیش مگیر.

نخست آن جامِ درخشان (مانند ماه) را بگیر و بر دستِ پیر و مرشد بگذار. هنگامی که او از این شرابِ معرفت مست شد، آن‌گاه تو ای ساقی، رویِ عنایتت را به سوی ما که طالبانِ مستی هستیم، بگردان.

ای امیدبخشِ من، در کارِ خود سست نباش و استوار عمل کن. هنگامی که انسان در مستیِ عشق است، شرم و حیایِ عامیانه و عقلانیتِ محدود، چه جایگاهی دارد؟ اگر هم هنوز شرمی در وجودت مانده است، قدحی باده بر آن بریز تا محو شود.

ای ساقی، برخیز و بیا که تو دشمنِ شرم و حیایِ دروغین و بازدارنده‌ی ما هستی. ای ساقی، خندان به پیشوازِ ما بیا تا بختِ ما نیز با دیدنِ چهره‌ی شادِ تو، خندان و پیروز شود.