دیوان شمس - غزلیات

ای صاحب‌منصبِ دنیوی، از راه و رسم ما که در نظر تو ننگ و عار است دوری کن؛ چرا که تو هنوز ظرفیت و تواناییِ همرنگ شدن با ما و درکِ این مسیر را نداری.

بدان که در برابر حملات سپاهِ عشق و دردهای سهمگینِ آن، تو توانِ ایستادگی نداری و تمامِ رگ و پیِ وجودت در چنگِ حقیقتِ ما از هم می‌پاشد.

ابتدا باید از شرابِ عشق بنوشی تا سرمست شوی، سپس از خودِ دروغینت بی‌خود شوی و آن‌گاه است که می‌توانی آهنگِ همراهی با ما را در سر بپرورانی.

اگر طالبِ این شرابِ الهی هستی، ابتدا باید همچون شیشه، نازک و خالی از خودبینی شوی؛ و چون به این مرتبه از شفافیت و ظرافت رسیدی، باید اجازه دهی که در برابر سنگِ محکِ حقیقت، خرد شوی.

هر کس از این شرابِ سرخِ عشق بنوشد، به کمال و گشایش می‌رسد؛ اما برای کسی که آماده نباشد و باری بر دوش داشته باشد، این شراب تنها باعث اندوه و دلتنگی می‌شود.

راهبرِ ما همچون شاهینِ شکاری در میدانِ عشق، بربط می‌نوازد و با شاهانِ عالم درگیر می‌شود؛ او سردارِ فاتحِ دل‌هاست.

مریخ (نماد جنگاوری و تندی) در برابرِ نبردِ ما، همچون زنی ضعیف است؛ اگر در میدانِ جنگِ ما، مقنعه و نقابِ خودپسندی بر صورت داری، توانِ ایستادگی نخواهی داشت.

اگر طالبِ تیغِ حقیقت هستی، آن را از خورشیدِ معرفت بگیر و اگر می‌خواهی در امان باشی، از ماه، سپر بساز. اگر به قیصری و دنیاپرستی خو کرده‌ای، از این حال و هوای سیاهِ ما دور شو.

در این راهِ قربانی شدن، همچون اسحاق باش؛ و در دریای بی‌کرانِ ما، خاموش و تسلیم شو، تا کشتیِ وجودت در اعماقِ مجهولِ این دریا، درهم نشکند.