دیوان شمس - غزلیات

ای زیباییِ بی‌همتای ما، که بر بامِ وجودِ ما جلوه‌گری می‌کنی؛ تویی که جامِ محدودیت‌های دنیوی ما را شکستی و دامی را که بر سرِ راهِ کمال ما بود، از هم دریدی.

ای نورِ جانِ ما، ای شادی‌بخشِ ما و ای دولتِ پیروز و جاودانِ ما؛ در شورِ این عشق، تلاطم و هیجانی ایجاد کن تا همان‌طور که انگور در خمره به جوش می‌آید و به شراب بدل می‌شود، ما نیز به کمالِ روحانی برسیم.

ای آنکه دلبر و مقصودِ نهاییِ ما هستی، ای قبله و معبودِ ما؛ تو وجودِ ما را چون چوبِ عود، در آتشِ عشق سوزاندی، اکنون به دودِ برخاسته از این سوختن که گواه و نشانه‌ی هستیِ فدا شده‌ی ماست، بنگر.

ای یار و ای معیارِ سنجشِ ارزشِ ما؛ از یاری و دستگیریِ ما روی برنتاب و اگر لازم است، دستارِ ما را که نمادِ آبرو و اعتبارِ ظاهری ماست، به عنوان گروگان بستان و ما را از خود مران.

پایِ دلِ من در گلِ تعلقاتِ دنیوی گرفتار مانده است؛ اکنون که در آستانه‌ی جان‌باختن هستم، دیگر مجالِ سخن از دل گفتن نیست. از شدتِ آتشِ این عشق و سودا، فریادِ ما به آسمان بلند است.