مثنوی معنوی - دفتر پنجم
بخش ۱۲۲ - در بیان فضیلت احتما و جوع
مولوی
جوع خود سلطان داروهاست هین
جوع در جان نه چنین خوارش مبین
جمله ناخوش از مجاعت خوش شدست
جمله خوشها بی مجاعتها ردست