آی واژه - مولوی - مثنوی معنوی - بخش ۳۱ - وصیت کردن عمران جفت خود را بعد از مجامعت کی مرا ندیده باشی

وا مگردان هیچ ازینها دم مزن تا نیاید بر من و تو صد حزن

عاقبت پیدا شود آثار این چون علامتها رسید ای نازنین

در زمان از سوی میدان نعره ها می رسید از خلق و پر می شد هوا

شاه از آن هیبت برون جست آن زمان پابرهنه کین چه غلغلهاست هان

از سوی میدان چه بانگست و غریو کز نهیبش می رمد جنی و دیو

گفت عمران شاه ما را عمر باد قوم اسرائیلیانند از تو شاد

از عطای شاه شادی می کنند رقص می آرند و کفها می زنند

گفت باشد کین بود اما ولیک وهم و اندیشه مرا پر کرد نیک

مثنوی معنوی - دفتر سوم