رباعیات
شمارهٔ ۳ - در تغزل
رشیدالدین وطواط
چون فندق مهر تو دهانم بربست
بار غم تو چو گوز پشتم بشکست
هر تیر ، که از چشم چو تو جست
در خسته دلم چو مغز در پسته نشست