آی واژه - رشیدالدین وطواط - مقطعات - شمارهٔ ۳۹ - نیز در حق ادیب صابر بن اسمعیل ترمذی

علمت ، ای صابر بن اسمعیل روی عالم همی بیاراید

رفعت قدر تو بپای شرف تارک آسمان همی ساید

تویی آنکس ، که در بدایع نظم مثل تو روزگار ننماید

همه دانش ز طبع تو خیزد همه معنی ز لفظ تو زاید

چرخ ذکر ترا نپوشاند دهر عز ترا نفرساید

هر که پیش تو یاد نظم آرد بیقین دان که : باد پیماید

تو ستودی مرا و مثل مرا زیبد ، از روزگار بستاید

منم آنکس که صیقل نظمم زنگ از تیغ فضل بزداید

خامهٔ من ، که هست بسته میان بستهٔ مشکلات بگشاید

علهاییست بس شریف ، کزان یک زمان فکرتم نیاساید

جز برای ریاضت خاطر همتم سوی نظم نگراید

می ندانی کمال علم مرا دیر عهدی ندیدم ، شاید

متهم کرده ای مرا بحسد از چو من کاملی حسد ناید

تا جمال کمال من بیند تیز بین دیده ای همی باید

طیبتی کردم ، این معاذ الله ! تا ازین وحشتی نیفزاید