آی واژه - رشیدالدین وطواط - قصاید - شمارهٔ ۲۰۱

نگارینا ، بهر معنی تمامی دل از وصل تو یابد شاد کامی

بقامت حسرت سرو بلندی بطلعت غیرت ماه تمامی

ثغوزک مثل عقدالدر حسنا و عقدالدر متشق النظامی

و مجهک کالهلال اذاتبدی یشق سناه اودیةالظلامی

خور تابان ، که سلطان نجومست کند پیش جمال تو غلامی

پریروی و پری خویی و با ما نه جفت جامه و نه یار جامی

جبینک ساطع کالبرق ، منه جفونی هاطلات کالغمامی

و جفنک لیس یدعی الجفن الا و فی الحاظه عمل الحسامی

ببوس و غمزه همچون نوش و نیشی بجعد و طره همچون صبح و شامی

اگر رویم چو زر پخته کردی سزد ، زیرا ببر چون سیم خامی

یمللنی فراقک کل میل علی لهب شدید الاضطرامی

ابیت و فی جفونی ماء حزن و ما بینالضلوع نطی غرامی

تو ، ای موی نگار ، از روی معنی همه مشکی ، اگر چه زلف نامی

معطر کرده عالم را نسیمت مگر خلق شهنشاه انامی

کریم فی السخا کفیه بحر خضیم زاخر الامواج طامی

شعارنهاه للایام زین و حصن علاء للاسلام حامی

برای او جهان ملک روشن بسعی او درخت عدل نامی

جناب فرخ او زایران را شده چون خطهٔ کعبه گرامی

صفاءالبشر من لعناه بادا و غیثالبر من غیاه حامی

و منه الملک محمل النواحی و منه الشرع مرعی الذمامی

خداوندا ، تویی کزداد و دانش امور دولت و دین را قوامی

جهان را آسمان افتخاری هدی را آفتاب احترامی

ولیک فی سعود و ابتهاج و خصمک فی عناء و اغتمامی

فهذا ساحب ذیل الامانی و هذا شارب الکاس الحمامی

نه همچون عزم تو شمشیر هندی نه همچون رای تو شعر ای شامی

ظفر با تو خرامد ، هر کجا تو ز بهر نصرة ملت خرامی

فدیتک قد عمرت برغم دهر بناء مفاخر بعد انهدامی

فمنک ملکت ناصیة المباعی ومنک بلغت قاصیةالمرامی

مرا پیرایهٔ امنی و یمنی مرا سرمایهٔ نامی و کامی

جهان پر بند و دام حادثانست مرا اصل امان زان بند و دامی

بقیت منعما و حماک کهف یلوذ به جماهیر الانامی

و قدرک راسخ البیان راس و مجدک شامخ الار کان سامی

قصاید