آی واژه - رشیدالدین وطواط - قصاید - شمارهٔ ۴۹

کریمی ، که رسم معلی نهاد بزرگی ، که راه ایادی گشاد

اجل شمس دین پیمبر ، کزوست رخ فضل تازه ، دل عقل شاد

ز آبا و از امهات جهان چنو هیچ فرزند صالح نزاد

تبار و نژادش بزرگند و اوست چراغ تبار و جمال نژاد

ز آثار او زینت جود و علم بایام او رونق دین و داد

ز مجد و معالیست او را سرشت ز جود و ایادیست او را نهاد

چه ماند از دقایق که طبعش ندید؟ چه مانداز دفاین که دستش نداد؟

ز حزمش گرفتست آرام خاک ز عزمش ربودست تعجیل باد

شده فتح را داد او راهبر شده بحر را جود او اوستاد

بیفراخت اعلام فضل و کرم بدان طبع پاک و بدان دست راد

بیک صدمت کین او بدسگال ز پای اندر آمد ، ز دست او فتاد

همی تا بخوانند اهل خرد تواریخ کیخسرو و کیقباد

ز دور سپهر وز شیر نجوم نصیبش همه عز و اقبال باد

قصاید