چند قطعه

امید و انتظارِ یاری و همراهی از فرومایگان نداشته باش؛ به‌ویژه که تو از نظرِ اخلاقی با آن‌ها هم‌سو نیستی و خوی ناپسند آنان را در نهادِ خود نداری.

آدم‌های بی‌رحم و پست‌فطرت، برای منافعِ خود به یکدیگر حمله می‌کنند و رقیبِ یکدیگرند. اگر تو هم‌جنس و هم‌مرامِ آنان نباشی، چاره‌ای جز رنج کشیدن و خون دل خوردن در برابر ستمگری‌هایشان نداری.

اگر تو همانند شب، سیاه‌دل و اهلِ شرارت نیستی، مانند صبح که در پایانِ شب گریبانش به دستِ تاریکی دریده می‌شود، بی‌پناه و آسیب‌پذیر خواهی بود.

اگر در برابر سختی‌ها و دشمنان، چون شراره‌ی آتش، سوزنده و برنده‌ نباشی، همانند خاکِ زیرِ پا، لگدمالِ انسان‌های فرومایه و پست خواهی شد.

تو به گنجینه‌ی خوش‌بختی و کامیابی دست نخواهی یافت، مگر آنکه همانند مار، زهرآگین و خطرناک باشی تا دیگران از تو هراس داشته باشند و راه را برایت بگشایند.

تا زمانی که شیوه‌ی زندگیِ تو، همچون گل، بی‌زیانی و مهربانی است، هرگز از گزندِ آسیب‌ها و رنج‌های خارگونه‌ی دنیا در امان نخواهی ماند.

اگر تو خود را با مقتضیات زمانه وفق ندهی و هم‌رنگِ سیاهی‌ها و بی‌رحمی‌های روزگار نشوی، بدان که روزگار با تمامِ توانش به جنگِ جانِ تو خواهد آمد و تو را از پای درخواهد آورد.