چند تغزل

ای کسی که قامتی به زیباییِ سرو و تنی به لطافتِ گلِ نسرین داری؛ گیسوانِ تو چنان زیبا و بی‌مانند است که گل‌های بنفشه و سوسن در برابر آن هیچ زیبایی و ارزشی ندارند.

من برای تو گل بنفشه فرستادم، اما از این کار شرمنده شدم؛ چرا که فرستادنِ گل به کسی که خود صاحبِ باغ و گلستان است (وجودِ تو خودِ زیبایی است)، کارِ بیهوده‌ای است.

گلِ بنفشه اگرچه بسیار دلربا و خوش‌عطر است، اما در مقایسه با گیسوانِ تو که همچون مشکِ نابِ خُتن خوش‌بوست، احساسِ حقارت و شرمندگی می‌کند.

گلِ بنفشه آن پیچ‌وتاب و حلقه‌هایی را که در گیسوانِ تو هست ندارد و هیچ‌گاه نمی‌تواند مانندِ طره و گیسویِ تو دارای چین و شکن‌هایِ زیبا باشد.

گل و بنفشه از نظر رنگ و بو به زلف و رخسارِ تو شبیه‌اند، اما ای یار! با وجودِ رخسارِ گل‌گونه و زلفِ خوش‌بویِ تو، دیگر گل و بنفشه‌یِ واقعی که می‌تواند باشد؟ (یعنی زیباییِ تو اصل است و این گل‌ها فرع).

کاروانِ دلِ من جز در پیچ‌وخمِ گیسویِ تو آرام نمی‌گیرد و شاهبازِ جانِ من جز بر شاخسارِ زیباییِ تو لانه نمی‌کند.

گلِ بنفشه در برابرِ مویِ تو سرِ خجالت به جیب فرو برده و گلِ سرخ از دیدنِ چهره‌یِ زیبایِ تو از شدتِ تعجب، پیراهنِ خود را دریده است.

چهره‌یِ تو گویی توده‌ای از شکوفه است و گیسویِ تو انبوهی از گل‌هایِ بنفشه که روی هم انباشته شده‌اند.

گلِ بنفشه در طبیعت، سایه‌ای بر زمین می‌اندازد، اما گیسویِ تو چنان باشکوه است که گویی بر خودِ خورشید نیز سایه افکنده است.

من در توصیفِ زیبایی و طراوتِ تو جز این نمی‌توانم بگویم که تو خودِ بهارِ زمانه و شکوفاییِ تمامِ گلستان‌ها هستی.

ظاهرِ تو مانندِ گل لطیف است، اما در باطن، قلبی از آهن داری که در سینه‌ات پنهان کرده‌ای؛ درست مانندِ آهنِ سختی که در دلِ سنگِ سخت نهفته است.

اگرچه در برابرِ دو گیسویِ تو، بنفشه هیچ ارزشی ندارد، درست مانندِ قطره‌ای در برابرِ دریا یا بوته‌یِ علفی در برابرِ یک باغِ بزرگ.

قدرِ این بنفشه‌هایی که برایت فرستادم را بدان، زیرا شبی که به یادِ گیسویِ تو بودم، با اشک‌هایِ چشمانِ من آبیاری شده‌اند.

این گل‌هایِ بنفشه‌یِ من، پیام‌آورِ سخنِ من برایِ تو هستند؛ ای یار، تو مانندِ گل (که در حالِ شکفتن است و آماده‌یِ شنیدن)، گوشِ جان بسپار تا این بنفشه‌ها رازِ دلِ مرا برایت بازگو کنند.

ای کسی که با زیباییِ گیسوانت، ارزشِ بنفشه را نزدِ خود کم کرده‌ای؛ دلِ این عاشقِ آواره و شکسته‌دل را بیش از این مشکن، همان‌طور که گیسویِ خود را با پیچ و تاب آراسته‌ای.