غزلها - جلد چهارم

نسیم لطیف عشق، هرگز از جایگاهی که آلوده به هوس و خواهش‌های نفسانی است برنمی‌خیزد؛ همان‌گونه که انتظار نمی‌رود عطر دل‌انگیز گل از خار و خاشاکِ بی‌ارزش به مشام برسد.

افسوس از اینکه فریادهای آتشین و دردمندانه من به جایی نمی‌رسد و بی‌اثر است؛ سینه من از شدت درد در حال سوختن است، اما هیچ‌کس برای یاری و دادرسی به فریاد من نمی‌رسد.

در مسیر دست‌یازی به خواسته‌ها و نیازها، عزت و آبروی خود را به حراج نگذار و آن را هدر مده؛ چرا که آبرو مانند اشکی است که از چشم سرازیر شده و دیگر راهی برای بازگشت به جایگاه نخست ندارد.

ای رهی، من از معاشرت و آشنایی با مردم کناره‌گیری کرده و گریزان شده‌ام؛ زیرا در میان این مردم، دیگر بویی از انسانیت، جوانمردی و صداقت به مشام نمی‌رسد.