غزلها - جلد چهارم

اگر سرنوشتِ ناخوشایند، سرانجام با عاشقان همراه شود و روی خوش نشان دهد، شاید آن یارِ سنگدلی که مدام ما را می‌سوزاند، دست از آزارِ دلِ ما بردارد.

به دلیل شدتِ بی‌تابی و ناتوانی در خویشتن‌داری، بر سر راهِ او از پا افتادم؛ وقتی دلی چنین بی‌قرار است، چشمانِ گریان چگونه می‌توانند جلوی اشک‌های خود را بگیرند؟

شرابی که اندیشه‌ها و غم‌های بیهوده را خاکستر می‌کند، تنها چاره‌سازِ دردمندانِ عاشق است؛ پس این پیاله کجاست تا با نوشیدن آن، از رنجِ هوشیاری و آگاهیِ زجرآور خلاص شوم؟

برای من، دامِ شکارچی از خودِ گلزار دلپذیرتر است؛ زیرا من آن پرنده‌یِ ضعیفی نیستم که از گرفتار شدن در بندِ عشق، شکوه و شکایت کند.

عشقِ من به او روز به روز بیشتر می‌شود، صرفاً به خاطرِ بی‌وفایی‌هایِ او؛ وگرنه اگر روزی بخواهد به من وفاداری کند، من از او خواهم گریخت.

ما به دلیلِ پاکیِ دل و درون، گوهری ارزشمند در گنجینه‌یِ عشق هستیم؛ اکنون باید دید که از میانِ همه خوبانِ عالم، چه کسی شایستگی و قدرتِ خریدِ این عشقِ ناب را دارد؟

رهی (شاعر) از سرزمینِ حافظِ شیرازی سفر کرده و آمده است تا در مزارِ خواجه عبدالله انصاری، او را بستاید و به مقامش ادای احترام کند.

او با چشمانی که همچون ابرها گوهرافشانی (گریه) می‌کنند به آنجا می‌رسد، تا با اشک‌هایش مزارِ معطرِ آن بزرگوار را غرق در بارانِ گوهرگونه کند.