غزلها - جلد چهارم

ای دل، غم و اندوهِ درونی‌ات آشکار و پیداست؛ وای بر آن دلی که از دیدنِ وضعیتِ رنجورِ تو، به درد نیاید و با تو همدردی نکند.

ای کسی که لبانِ شیرین داری و بوسیدن را بر من حرام کرده‌ای؛ اگر قصدِ جانِ مرا داشته باشی و خونم را همچون باده بنوشی، این کار بر تو حلال است.

دیگران و رقیبان در کنارِ سایه‌ی قامتِ موزونِ تو (همچون گل در سایه‌ی سرو) به آسودگی رسیده‌اند؛ اما سهمِ من تنها حسرتِ دیدنِ آن قامتِ بلند و با اعتدال است.

بر اثرِ رنجِ فراق، آن‌قدر ضعیف شده‌ام که دیگر وجودم در چشمِ کسی دیده نمی‌شود؛ بازگرد که از بس در خیالِ تو غرق بودم، خود تبدیل به روحی سرگردان و خیالی شده‌ام.

روزگار خود در سر و سامان دادن به احوالش از ما ناتوان‌تر است؛ وقتی چرخِ گردون این‌چنین عاجز است، نزاع کردن با کسی که از تو ضعیف‌تر است چه سودی دارد؟

خار که زبانی گستاخ دارد، به گلِ زیبا طعنه می‌زند؛ چرا که در دیدگاهِ آدم‌های فرومایه و کوته‌فکر، کمال و زیباییِ تو عیب و نقص محسوب می‌شود.

ای «رهی»، نغمه‌های جان‌پرور و عاشقانه تو دیگر با وضعیتِ اندوه‌بارت سازگار نیست؛ لازم است که دستِ عشق تو را گوشمالی دهد (ادب کند) تا دوباره به خود آیی.