غزلها - جلد چهارم

تو با یک ناز و کرشمه، دلِ ساده و زودباور مرا ربودی. جالب اینجاست که هرچه نیاز و اشتیاقِ من به تو بیشتر شد، تو نیز بر میزانِ ناز و دوری‌گزینیِ خود افزودی.

ما با یکدیگر الفت و انسِ بسیاری داشتیم، اما تو ناگهان از من رمیدی و دوری کردی. من و دلم هنوز همان هستیم که بودیم، اما تو دیگر آن کسی نیستی که قبلاً می‌شناختم.

من از این بابت پشیمانم که چرا پیش از این، ذاتِ تو را نیازمودم و به تو اعتماد کردم. حالا که وفاداریِ مرا آزموده‌ای، چرا باز هم از من می‌گریزی؟

درونِ من از شدتِ درد و عشق فریاد می‌زند، اما لبانم ساکت و خاموش است؛ به همین دلیل نه داستانِ عشقم را شنیدی و نه شکایت‌هایم را درک کردی.

ای اشکِ روان، تو مانند جویباری هستی که چمنزار را خرم و سرسبز می‌کنی. چشمانِ من (رهی) در برابرِ بزرگی و سیلابِ اشکِ تو احساسِ حقارت و خجالت می‌کند، چرا که تو همچون یک رودِ پرخروش و زنده هستی.