غزلها - جلد چهارم

افسوس بر این افسرده‌دلان، فریادِ کسانی که دردِ عشق را می‌فهمند کجا رفته است؟ ناله‌های مست‌گونه و عاشقانه دل‌هایی که با غم پرورده شده‌اند، کجا هستند؟

آن دوستِ مهربان و باوفا که در کنار رندان و پاک‌باختگان باده می‌نوشید، کجا رفته است؟ آن بادِ معطری که بوی عشق را به مشام می‌رساند، کجا پنهان شده است؟

در بیابانِ جنون و عشق، مانند گردباد سرگردان و بی‌قرارم. نیاز به همدمی دارم، آن عاشقِ دیوانه‌ای که صحراگرد بود و راهِ عشق را می‌شناخت، کجا است؟

پس از مرگِ من، شراب‌خواران و اهلِ دل در میخانه‌ها خواهند گفت: آن عاشقِ مستی که تمامِ ظرف‌های شراب را تهی می‌کرد و غرق درِ عشق بود، کجا رفته است؟

ایستادگی در برابر حوادث و مشکلاتِ روزگار آسان نیست. انسان باید چنان دلیری و شجاعتی داشته باشد که از طوفان‌های سهمگینِ زندگی نترسد؛ آن مردِ واقعی کجا است؟

ای رهی، کسی که دردمندِ واقعی است باید دلی داشته باشد که مانند شمع در حالِ سوختن و روشن‌گری باشد. اگر تو بی‌درد نیستی، پس چرا اشکِ گرم و آهِ سرد نداری؟