غزلها - جلد چهارم

در غیاب تو، هر شب تا سپیده دم مانند شمعی که در مجلس می‌سوزد، اشک می‌ریزم و با خود می‌اندیشم که این گریه‌های بی‌وقفه و بی‌نتیجه من، چه سود و حاصلی برایم در بر دارد؟

همچون سایه‌ای که از صاحب خود جدا افتاده، در کوی و محله تو بی‌رمق افتاده‌ام. تمام امیدم به سوی توست، اما افسوس که این دل بستنِ من، امیدی است واهی و بی‌سرانجام.

ای جان و دل من، از آنجایی که چنان در وجودم ریشه دوانده‌ای و با من یکی شده‌ای که گویی عطر و بوی تو از وجود خودِ من ساطع می‌شود؛ درست مانند بویی که از دلِ گل برخاسته و در فضا می‌پیچد.

وجودم از اشک لبریز شده است؛ آن شرابِ نجات‌بخش کجاست؟ آن نوشیدنیِ آتشین‌رنگِ آرام‌بخش کجاست؟ چیزی که بتواند این آشفتگیِ درونی مرا درمان کند و مشکلم را بگشاید.

من در پی کار عشق هستم و به عنوان کسی که با دل مأنوس است، از رازهای نهانِ آن آگاهم؛ به همین دلیل، از مسائلِ درونیِ قلبم غافل نیستم، اگرچه نسبت به مسائلِ پوچِ دنیا بی‌خبر و بی‌توجهم.

من در راه عشق و مستی، تمام دارایی و هستیِ خود را فدا کرده‌ام. ای ساقی که جامِ مستی می‌دهی، تو بگو که آیا با این کار، من دیوانه‌ام یا عاقل؟

ای رهی، دلم در برابرِ موجِ گیسوی تو همچون قطره اشکی به لرزه می‌افتد؛ با اینکه در مواجهه با طوفانِ غم‌های بزرگ، قلبی دریاگونه و مقاوم دارم.