غزلها - جلد چهارم

زلف و چهره‌ی زیبای تو، آرامش را از دلِ بیتابِ من می‌ربایند؛ همان‌طور که راهزنان، قافله‌ها را در شبی که مهتاب است و همه‌چیز آشکار، غافلگیر می‌کنند و اموالشان را می‌برند.

ما از مصائب و حوادثِ سهمگینِ روزگار شکایتی نداریم؛ زیرا کسانی که دلی به دریای عشق سپرده‌اند و اهلِ خطر کردن هستند، به سیلاب‌های هولناکِ زندگی نیز با دیده‌ی تمسخر می‌نگرند.

ای معشوقِ آسمانی و والا، عاشقانِ تو که جرعه‌نوشانِ محبتت هستند، همچون روشناییِ صبحگاه، شرابِ معرفت و شادی را از جامِ خورشیدی که جهان را روشن می‌کند، می‌نوشند.

خاکساران و فروتنانِ درگاهِ تو، خانه‌ی خود را بر امواجِ اشک بنا کرده‌اند؛ درست همان‌طور که خس و خاشاکِ سبک‌بال، چادرِ خود را در میانِ گرداب‌های خطرناک برپا می‌کنند.

از او پرسیدم که ای رهی، چرا راهِ میخانه را در پیش گرفته‌ای و به آنجا می‌روی؟ گفت: آنجا مکانی است که با نوشیدنِ باده، آتشِ اندوه و غمِ دل را خاموش می‌کنند.