غزلها - جلد چهارم

وقتی کسی در اوج افسردگی و یأس است، نسیم وصل چه تأثیری می‌تواند بر او داشته باشد؟ درست مانند بهار که نمی‌تواند برگی را که در پاییز زرد شده و فرو افتاده است، دوباره زنده کند.

من که از داغ مهربانی و عشقِ خود سوخته‌ام، اکنون فرقی نمی‌کند که تو بیایی یا بروی؛ تو که نامهربان هستی، با این آمدن و رفتن چه تغییری در حالِ سوخته‌ی من ایجاد می‌کنی؟

برای کسی که همواره در حال کوچ و بی‌خانمانی است، همین خانه‌به‌دوشی نوعی پناهگاه و آرامش است. صبا (نسیم صبحگاهی) که پیام‌رسان است، برای پرنده‌ای که اصلاً آشیانه ندارد چه کاری می‌تواند انجام دهد؟

وقتی گیاهی سوخته و خشک شده باشد، لطف و برکتِ باران چه فایده‌ای برای آن دارد؟ شراب هم برای من که روحی افسرده و مرده دارم، چه کاری از پیش خواهد برد؟

تلاش بیهوده مکن، چرا که نمی‌توان عمر را متوقف کرد و نگه داشت؛ همان‌طور که غبارِ بیابان نمی‌تواند مانع حرکت کاروان شود، تو نیز نمی‌توانی جلوی گذشت زمان را بگیری.

جانِ والای ما حتی در باغ بهشت هم آرام نگرفت؛ پس من در حیرتم که در این خاکدانِ دنیای مادی، چه چیزی قرار است آن را آرام کند؟

صفا و شفافیتِ باده‌ای که می‌نوشی، در واقع ناشی از جوشش و دردِ درونی خودِ توست. خودت باید چاره‌سازِ دردهای خود باشی، چرا که آسمان و فلک کاری برای تو انجام نخواهند داد.

من که به لطف و موهبتِ عشق، از تعلقات هر دو جهان فارغ و آزاد شده‌ام، سرزنش و ملامتِ مردمِ دنیا چه تأثیری می‌تواند بر من داشته باشد؟