غزلها - جلد چهارم

ای پرنده شب، تو از سوز ناله‌های من و دردهای نهانم چه آگاهی داری؟ تو که هرگز شب‌های بی‌تابی و تب و لرز مرا ندیده‌ای، چگونه می‌توانی عمق رنج مرا درک کنی؟

ای جام شراب، مرا به حال خود رها کن تا لب بر لب معشوق بنهم؛ تو که تنها ظرفی برای نوشیدن هستی، از ارزش بوسه آن لب‌های شیرین و حلاوت دیدار چه می‌فهمی؟

تو که روزگار خود را مانند شمع و گل، همواره با خنده و شادمانی سپری می‌کنی، از اشک‌های سحرگاهان و ناله‌های شبانه من دردمند، چه می‌دانی؟

درد دوری و فراق از محبوب، سوزاننده‌تر و دشوارتر از هر درد دیگری در جهان است؛ تو که داغ جدایی را با تمام وجود لمس نکرده‌ای، از سختی و رنج آن چه می‌دانی؟

ای رهی، در محفل بزم و عیش، دم از نغمه و آواز مگوی؛ چرا که کسی که دلی شکسته دارد، درک و بهره‌ای از شادی و طرب این محفل ندارد و این نواها بر دل او نمی‌نشیند.