غزلها - جلد چهارم

دلِ بیقرارِ من از آزار و رنج‌های فراوان که در این دنیا (مانندِ خار و گلِ یک باغ) دیده است، چنان گریزان شده که همچون نسیمی سبک و بی‌ردپا، از این دنیا رخت بربسته و کناره گرفته‌ام.

آنچه مایهٔ امید و شادمانیِ من بود (شمعِ طرب)، در اثرِ بدشانسی، به آتشی بدل شد که هستی‌ام را به خاکستر نشاند. عشقی که خود با اشتیاق انتخاب کرده بودم، اکنون به بلایِ جانم بدل شده است.

تمامِ ارزشِ زندگی برایِ من، گفتگو و معاشرت با یارِ آشنا بود؛ اکنون که تو رشتهٔ دوستی را گسسته‌ای، من نیز پیوندِ خود را با تمامِ این جهان بریده‌ام.

تا زمانی که در کنارِ هم بودیم، دلم آرام و قرار داشت؛ با رفتنِ تو، آن آرامش و آسودگی نیز از خاطرِ مطمئنِ من رخت بربست.

هنگامی که بخواهی مراد و حاجتم را روا کنی، در فراقِ تو جان سپرده‌ام؛ زمانی که به دادِ من برسی، من از این جهانِ خاکی پر کشیده و به سویِ ابدیت و خدا رفته‌ام.

هنگامی که در فصلِ بهار، گل‌های لاله از تربتِ من می‌رویند، ای گلِ زیبا، آن‌گاه یاد و خاطرهٔ دلی را که از داغِ عشقِ تو سوخت، در خاطر نگه دار.

یا از سرِ وفا به سویِ من بازگرد، یا برایِ همیشه از یادِ دلم برو؛ جانم به لب رسیده و در انتظارِ تو در شعله‌هایِ آتشِ هجران سوخته است.