غزلها - جلد چهارم

ای محبوب که همچون نقره درخشان و زیبا هستی، دیگر از جانِ من چه می‌خواهی؟ تو که قلبِ رنجور و درمانده‌ام را با خود برده‌ای، دیگر چه توقعی از من داری؟

دانه (برای فریب) پراکنده نکن، چرا که من از پیش، گرفتارِ دامِ عشق تو شده‌ام. از شکارِ پرنده‌ای که دیگر توانِ پرواز ندارد، چه می‌خواهی؟

فریاد و ناله‌ی کسانی که دلی خونین دارند، بی‌نتیجه است و گویی تأثیرِ خود را از دست داده است؛ پس از ناله و زاریِ این دلِ پرخون، چه فایده‌ای می‌جویی؟

دیشب درحالی‌که گریه می‌کردم، بر سر راهش نشستم (تا شاید توجهی کند)، اما او با خنده‌ای از سرِ بی‌اعتنایی گفت: «از این مسیر چه می‌خواهی؟»

من سرِ تسلیمِ خود را زیر شمشیرِ قهر و خشم تو قرار داده‌ام؛ ای عشق، هر بلایی که می‌خواهی بر سرم بیاور.

حالا که افرادِ بی‌هنر و بی‌مایه، کانونِ توجه و موردِ تکریمِ مردم هستند، وقتی دیگر احترامی برای هنر باقی نمانده، چه توقعی از جایگاه و حرمت برای اهلِ هنر داری؟

در بازاری که سفالِ بی‌ارزش (خزف) جلوه‌گری می‌کند، از مرواریدِ گرانبها (گهر) چه انتظاری داری؟ جز اینکه مانند اشک از چشم‌ها بیفتد و بی‌اعتبار شود، سرنوشتِ دیگری در انتظارش نیست.

ای رهی، چرا از من شعرِ تازه و باطراوت (آبدار) می‌خواهی؟ در دورانی که دچارِ قحطیِ فرهنگ و ادب هستیم، چه انتظاری برای شنیدنِ شعرِ ناب داری؟