غزلها - جلد چهارم

ما با آگاهی و میلِ خود، راه را بر سیلِ حوادث و ویرانی گشودیم و آشیانه و هستی‌مان را به دستِ برقِ حادثه سپردیم؛ یعنی خود را آگاهانه در معرضِ نابودی قرار دادیم.

مقام و جایگاهِ من بسیار پایین‌تر از آن است که افتخارِ بوسیدنِ آستینِ تو نصیبم شود؛ همین که مرا از آستانهٔ درگاهت نرانی و اجازه دهی در حریمت بمانم، برایم کافی است.

به جز تو که با یک نگاه، دلم را به آتش کشیدی، چه کسی حاضر است خانهٔ خود را به دستِ خودش به آتش بکشد؟ این ویرانی، نتیجهٔ مستقیمِ نگاهِ توست.

از رهایی و آزادی از بندِ عشق سخن مگو، چرا که من با ناله‌های سحرگاه و گریه‌های شبانه‌ام انس گرفته‌ام و این درد، برایم مونس و همدم است.

از شدتِ حسادت می‌ترسم که او در آغوشِ دیگری آرام گیرد و برای توجیهِ این کار، همچون گلی سر بر دامنِ غیر نهد و مستی و بی‌خبری را بهانه‌ٔ خود قرار دهد.

ای «رهی»، تا کِی می‌خواهی با ناله‌هایت ما را به ستوه آوری؟ این داستانِ غم‌انگیز را به پایان برسان و در این اندوه جان بسپار.