غزلها - جلد سوم

وقتی با آتشِ درونم کنار آمدم و آن را پذیرفتم، برایم همچون گلزاری زیبا شد و با سوزاندنِ تعلقات دنیوی، فصل تازه‌ای از زندگی و طراوت در وجودم آغاز گشت.

از شدت بی‌قراری و فشارِ درد، سینه‌ام را مانند گل شکافتم و این درد و گسستن از تن، سرانجام راهی برای رهایی من از زندانِ کالبد مادی شد.

اخلاق نیکو و خوش‌رفتاری را پیشه خود کن تا از گزند بدی‌ها در امان بمانی؛ من نیز با کنار گذاشتن کینه نسبت به دشمن، توانستم دوستی و محبت را جایگزین آن کنم.

هر زمان که برای هدایتِ گم‌گشتگانِ راه، نوری افروختم و راهنمایی کردم، همان نور در تاریکیِ مرگ و نیستی، چراغی برای آرامشِ ابدیِ من شد.

با داغ و درد عشق کنار آمدم و آن را پذیرفتم، پس از همان خارِ درد، گلی شکفت؛ با غم دل خو گرفتم و این غم، بهترین مونس و هم‌دم من شد.

به برکتِ دیوانگی و دوری از عقلِ مصلحت‌اندیش، به گوهرِ گران‌بهای تنهایی دست یافته‌ام و این گوشهٔ ویران‌نشین برای من تبدیل به گنجی شاهانه و پرارزش شده است.

آدم‌های کج‌فهم و بدطینت حرفِ راست را باور نمی‌کنند؛ من عیب‌های خودم را آشکارا گفتم و همین صداقت و بی‌پرده‌گویی، حجابی شد که از آبرویم محافظت کرد.

در برابرِ تیرهای بلا و سختی‌های روزگار، آسمان مانند سنگِ مزار بر سرم فرود آمد؛ اما من با پناه بردن به صحرای نیستی و بی‌هویتی، حصاری امن برای خود ساختم.

چرا مانند شمع نسوزم؟ وقتی که از داغِ محرومیت و دوری، هر آهی که از جگر برمی‌کشم، شعله‌ای سوزان و جرقه‌ای آتشین در وجودم ایجاد می‌کند.