غزلها - جلد سوم

من قدرت آن را ندارم که مانع گریه و زاری خود شوم؛ چرا که اشکِ من همچون طفلی بی‌قرار است که تواناییِ خویشتن‌داری و فرمان‌برداری از من را ندارد.

به دلیلِ پاکی و روشناییِ ضمیرم، نسبت به خوبی‌ها و بدی‌هایِ جهان نگاهی یکسان دارم و تفاوتی قائل نمی‌شوم. ذاتِ من همچون صبحِ روشن و نقره‌فام، زلال است و هیچ‌گاه از من کارِ ناپسند و تیره سر نمی‌زند.

از سویِ تو، هیچ گرمی و نشانه‌ای از دلجویی و محبت به چشم نمی‌خورد؛ در مقابل، من همچون چشمه‌ای هستم که کارِ من تنها گریستن است و جز این، عملی از من برنمی‌آید.

ای دلِِ پر رنجِ من، از من چشم‌داشتِ همدردی نداشته باش؛ چرا که خودم چنان خسته و دردمندم که تواناییِ پرستاری و رسیدگی به حالِ هیچ‌کس را ندارم.

ای رهی، چرا امشب از من انتظارِ سرودنِ شعری موزون و دلکش داری؟ من اکنون همچون شمعی خاموش شده‌ام که دیگر توانِ درخشیدن و نثار کردنِ مرواریدِ سخن را ندارم.