غزلها - جلد سوم

اگرچه موهایم سفید شده است، اما رفتارهای ناپسند و تیره من تغییری نکرده و پاک نشده است. من همچنان از خواب غفلت بیدار نشدم و صبحگاهان که دید، به حالِ پریشان و تضاد رفتارم خندید.

روزگارِ بازیگر با شمشیرِ تیزِ تقدیرش، نفسِ اهل دنیا را قطع می‌کند و آنان را به دیارِ نیستی می‌برد، اما افسوس که رشته‌ی طولانیِ آرزوها و حرصِ آنان تا آخرین لحظه قطع نمی‌شود.

مانند آدم فقیری که به دنبالِ یافتن کیمیا (برای ثروتمند شدن) تمام جهان را زیر و رو می‌کند، من نیز تمام عالم را گشتم، اما یک انسانِ واقعاً آزاده و وارسته در آن نیافتم.

اگر نمی‌خواهی طعمِ تلخِ ناامیدی و رنجِ آن را بچشی، پس چشمت را از امید بستن به دوستان و نزدیکان بردار و به کسی جز خودت دل نبند.

طمع و حرص، آدم‌های حریص را به اعماقِ خاک و نابودی می‌کشاند؛ همان‌طور که حرص و زیاده‌خواهی بر سرِ قارون آمد و او را با تمام ثروتش به زیر زمین کشید.

درود بر دلِ من باد که از دست ستمکاران، رنجِ فراوان کشید و سختی‌ها را تحمل کرد، اما هرگز زیر بارِ منتِ آن‌ها نرفت و آزادگیِ خود را حفظ کرد.

کسانی که دلی روشن و بینا دارند، چه ترسی از پیش‌آمدهای ناگوارِ روزگار دارند؟ همان‌طور که غبارِ تیره نمی‌تواند از شکوه و درخششِ صبحِ سپید بکاهد، حوادثِ بد هم نمی‌تواند به جانِ پاکِ آنان آسیب بزند.

هر کسی که کلمات را کنار هم می‌چیند و دفترِ شعری می‌آراید، مانند من نیست؛ چرا که دیدگانِ محدودِ دیگران نمی‌تواند هنری والاتر از مرتبه‌ی خود را درک کند و ببیند.

از چشمه‌ای گل‌آلود، کی گوهرِ غلطان و ارزشمند بیرون می‌آید؟ هر کسی هم که ساز می‌زند، به معنایِ آن نیست که نوازنده‌ای ماهر چون ناهید (زهره) باشد.

از آن شبی که من (رهی) صورتِ همچون صبحِ تو را دیدم، شبی بر من نگذشته است که مانندِ صبح که شب را می‌درد، من نیز از شدتِ عشق و سوزِ دل، جامه‌ام را از غم ندریده باشم.