غزلها - جلد سوم

همچون مجنونِ سرگشته، ناگزیرم که با خویشتن سخن بگویم؛ چرا که بی‌زبان و تنها مانده‌ام و به کسی که دردِ مرا بفهمد و همچون خودم باشد، سخت نیازمندم.

اگر می‌خواهم با ناله‌های آتشینِ خود، دل‌های دیگران را روشن و بیدار کنم، باید خصلتِ شمعِ انجمن را در خود بپرورم؛ کسی که در عینِ سوختن، محفل را گرم و روشن می‌کند.

از جامه و لباسی که بر تنِ توست، حسادت می‌کنم؛ ای گلِ من، آرزو دارم آن‌قدر به تو نزدیک باشم که در یک پیرهن با تو هم‌نشین شوم.

خانه‌ای که پرندهٔ خوش‌خوان و نغمه‌سرا ندارد، همان بهتر که ویرانه باشد؛ تا کی باید با این دلمردگی و بی‌حاصلی، فقط از جسمِ خویش مراقبت کنم؟

ای رهی! برای اینکه بتوانم کوهسارِ رنج و محنت را از دلم بردارم و از بندِ غم رها شوم، باید همتی استوار و مردانه، همچون همتِ کوهکن (فرهاد) داشته باشم.