غزلها - جلد سوم

عیب‌جو به عاشقان خرده می‌گیرد و آن‌ها را سرزنش می‌کند؛ وای به حال او اگر روزی دلِ خودش گرفتارِ عشق شود و همان دردی را تجربه کند که ما می‌کشیم.

دل بیچاره من با غمِ جانسوزِ عشق کنار می‌آید و می‌سازد؛ چرا که عاقل و مصلحت‌بین است و حتی با دشمنِ خویش نیز مدارا می‌کند تا آرامش را حفظ کند.

تصویرِ معشوق در اشک‌های من جلوه‌ای خیالی و زیبا داشت؛ درست همان‌طور که ماهِ درخشان و نقره‌فام، در تلاطمِ موج‌های دریا می‌درخشد و خودنمایی می‌کند.

کسی که مانند گل، وجودش در آغوش طبیعت و صحرا آرام گرفته، صبحگاهان از شدتِ شادی و نشاط، همچون نسیمِ سحرگاهی به رقص و جنبش در می‌آید.

من آن انسانِ پاک و بی‌نیازی هستم که هر چه به دست می‌آورم، مانند ابرِ بهاری که سخاوتمندانه می‌بارد، بی‌دریغ بر سرِ عالمیان می‌بخشم و چیزی برای خود اندوخته نمی‌کنم.

نگاه و توجهِ انسان‌های آزاده و بزرگ‌منش، همواره به دنیای باطن و دل است؛ پست‌مایه و حقیر کسی است که تمامِ توجه و دل‌بستگی‌اش را معطوف به دنیا و مادیات می‌کند.

ما باید سرمایه عشق و مستیِ حقیقی را از این دنیا به دنیای دیگر ببریم؛ کسی که تنها در فکرِ بهره‌مندی از فردای دنیوی است، در این راه شکست خورده و بی‌نصیب می‌ماند.

دلِ من در سینه‌ام مانند کودکی است که در خانه‌ای ترسناک و وحشت‌زا تنها مانده و از اضطراب و ناامنی، بی‌تابی و بی‌قراری می‌کند.

کسی که مانندِ «رهی» نمی‌تواند زیرِ بارِ منتِ روزگارِ پست برود، تنها راهش این است که دولتِ جاودان و عزتِ همیشگی را از درونِ خویش و نه از دیگران بخواهد.