غزلها - جلد سوم

نمی‌گویم که در رنگ و بویِ چهره، محبوب من بی‌همتا نیست؛ چرا که گلِ سرخ نیز در این ویژگی‌ها با او برابر است، اما او تفاوتش در این است که آن دلربایی و جذابیتی که در محبوب من است، در گل یافت نمی‌شود.

نسیمِ کوی تو، مرا که همچون خاکی ناتوان افتاده بودم، به پرواز درآورد؛ چرا که برای خاشاکِ بی‌مقدار و ناچیزی همچون من، هیچ پناه و یاری‌رسانی جز نسیمِ سحر (صبا) وجود ندارد.

اگرچه نغمه‌های دل‌انگیزِ نی بسیار زیبا و شنیدنی است، اما آن تأثیرِ آتشین و سوزناکی که در نالهٔ یک پرندهٔ گرفتار و اسیر وجود دارد، در صدای نی نیست.

از گذرِ عمر غافل مباش که هرگز لحظه‌ای متوقف نمی‌شود؛ عمر آدمی همچون سیلی است که مهارش از دست رفته و هیچ‌گاه در جایی سکونت و آرام نمی‌گیرد.

چهرهٔ زیبا به‌تنهایی کافی نیست و به عمقِ وجود و باطنِ ساقی نمی‌رسد؛ همان‌طور که گل هرچقدر هم زیبا باشد، باز هم آن شفافیت و صفایِ شبنمی را که دارای دلی روشن و پاک است، در خود ندارد.

ای رهی! با وجود دلمردگی و غمِ عشق، با عمرِ خود کنار آمدیم و ساختیم؛ چرا که کسی که داغ‌دیده و ماتم‌زده است، چاره‌ای جز تحمل و بردباری ندارد.