غزلها - جلد سوم

من در میان گریه‌های خالصانه و بی‌ریا در نیمه‌شب، به بینش و بصیرت درونی رسیدم؛ اکنون به یمن آن پاکی و صفایِ لحظات شبانه، خاطری روشن و آرام دارم که گویی درخشش آن با سپیده‌دم برابری می‌کند.

آن حقیقتِ والا و زیباییِ معنوی (محبوب) که دلم به خاطر اشتیاق و سودایِ آن سرگشته و آواره شده است، در خلوت و تنهاییِ نیمه‌شب بر من تجلی کرد و خود را نمایان ساخت.

در دل تاریکی شب بود که توانستم به سعادت و کامیابی دست یابم؛ من در پناه اشک‌های نیمه‌شب، به گنجینه‌ای از معرفت و گوهرِ جان دست پیدا کردم.

دیگر هیچ دلبستگی و تمایلی به خورشید که نمادِ دنیای مادی و روزمرگی است ندارم؛ زیرا دلی که معنای درد و رنجِ عاشقانه را فهمیده، حالا با آرامش و خلوتِ نیمه‌شب خو گرفته و انس یافته است.

در نیمه‌شب، نسیم با گل‌های زیبا درمی‌آمیزد و عطر خوشی در فضا می‌پراکند؛ گویی رایحه‌ی دل‌انگیزِ آغوش تو از دلِ هوای خنک و پاکِ نیمه‌شب به مشامم می‌رسد.

برای یک شاعر، هیچ حالتی شورانگیزتر و الهام‌بخش‌تر از سکوتِ محض و خلوتِ عمیقِ نیمه‌شب نیست؛ چرا که در این لحظات، اندیشه‌ها شکوفا می‌شوند و خلاقیت به اوج می‌رسد.

چون به وصالِ محبوب امیدوارم، از رنج و تلخیِ دوری و جدایی هیچ ترسی ندارم؛ همان‌گونه که کاروان صبح و روشناییِ امید، همواره در پیِ تاریکیِ شب از راه می‌رسد.

ای "رهی"، امشب همچون گلی که تمام وجودش گوشِ شنواست، سرتاسر توجه و اشتیاق باش تا من داستانِ شگفت‌انگیزِ ماجراهای نیمه‌شب را برایت بازگو کنم.