غزلها - جلد سوم

کسی که در وادی عشق گام نهاده است، از دغدغه‌های مادی و نگرانی‌های مربوط به باورهای دینیِ عامیانه آزاد است. هر کس که از جان و سرِ خود بگذرد و آماده فداکاری باشد، دیگر دغدغهٔ خواب و آسایش و رفاهِ دنیوی را نخواهد داشت.

روزگارِ ستمگر با بینوایان و دردمندان کاری ندارد، زیرا آن‌ها چیزی برای از دست دادن ندارند؛ درست همان‌طور که غنچه‌ای که پژمرده شده است، دیگر از دستِ گلچینِ بی‌رحم که به دنبالِ زیبایی و تازگی است، در امان است.

آیا دلِ من به شورِ عشق تازه‌ای مبتلا شده است که چنین حالم دگرگون است؟ چرا که ذهنِ من امروز به طرزی عجیب از غم‌ها و غصه‌های کهن و قدیمی رها شده است.

صاحبانِ زیبایی و محبوبانِ مغرور، هیچ توجه و احترامی به حالِ عاشقانِ بیچاره نمی‌کنند؛ به همین دلیل است که اگر فرهاد در راهِ عشقِ شیرین، جانِ خود را با تلخی و رنج از دست بدهد، شیرینِ بی‌وفا کاملاً بی‌تفاوت است.

ای رهی، در هر لحظه در باغِ ذهن و قریحهٔ شاعریِ من، غزل یا فکری تازه می‌روید. کسانی که مشغولِ سرودنِ نغمه‌های جان‌بخش هستند، چنان سرگرمِ دنیای خودند که دیگر به دنبالِ گل‌های رنگین و فریبندهٔ دنیای مادی نیستند.