غزلها - جلد سوم

برای هر یاری که به خاطر حفظ پیوند دوستی، جانم را فدا کردم و از خود گذشتم، همان افراد در پوشش ظاهریِ دوستی، رفتاری دشمنانه با من پیش گرفتند.

گمان می‌کردم که پایه‌ی دوستی آن‌ها همچون کوهی استوار و مستحکم است؛ اما افسوس که اساسِ دوستیِ آن‌ها از حباب هم سست‌تر و ناپایدارتر بود و به آسانی از میان رفت.

به دلیل رنجِ فراوانی که دلِ آزرده‌ی من از سمت دوستان کشیده است، اکنون حتی از خودِ واژه‌ی دوستی هم هراس دارم؛ گویی در درون هر دوستی، ترس از یک دشمنیِ پنهان نهفته است.

ما برای دوستان جان‌فشانی کردیم و از خود گذشتیم، اما آن‌ها قدر و ارزش ما را درک نکردند؛ لعنت بر آن دیدگانِ نادانی که حق و حقیقتِ دوستی را نمی‌بینند و قدر نمی‌شناسند.

ای «رهی» (خطاب شاعر به خودش)، اگر از دوستانِ دورو، دشمنی ببینی و تنها به خاطر حفظ ظاهرِ دوستی سکوت کنی، در واقع تو دشمنِ خودت هستی و به خودت ظلم می‌کنی.