غزلها - جلد دوم

از شدت درد و رنج در حال جان دادن هستم و تو هنوز برای عیادت من نمی‌آیی؛ لحظات مرگ خود را با چشمانم می‌بینم، اما هنوز از دیدن چهره تو محرومم.

جانم به لب رسیده و همه آشنایان مرا ترک کرده‌اند؛ در این میان تنها شمعِ بالینم را می‌ستایم که همچون انسانی دلسوز، بر مرگ من اشک می‌ریزد و می‌سوزد.

آرزوهایم از بین رفت، دوران جوانی سپری شد و عشق از دلم گریخت؛ با این حال، غم و اندوه همچنان از جان ناتوان من جدا نمی‌شود.

مدت‌هاست که آن گلِ تازه‌شکفته (یار) دامان محبتش را از من دریغ کرد و رفت؛ اما من هنوز هم مانندِ گلی که گلبرگ می‌پاشد، اشک‌های خونین از چشمانم می‌ریزم.

با اینکه وجودم در اثر پیری و رنج، چیزی جز مُشتی غبار بی‌ارزش نیست، اما هنوز هم در هوای دیدار تو، همچون نسیم بی‌قرارم و لحظه‌ای آرام نمی‌گیرم.

موی سرم به رنگ نقره (سفید) درآمد اما غفلت و بی‌خبری همچنان در من باقی مانده است؛ صبحِ روشن دمید و بیدار شد، اما من هنوز در خوابِ عمیق و شیرینِ نادانی فرو رفته‌ام.

ای رهی! من از سرِ ساده‌لوحی و خوش‌باوری، دشمنم را هم دوست می‌پندارم؛ من هنوز مانند کودکی هستم که چشم بصیرت و مصلحت‌سنجی‌اش باز نشده است.