غزلها - جلد دوم

در شب، تب و اندوهی که سینه‌ام را می‌سوزاند همدم من هستند؛ ای گل (ای معشوق)، من نه تنها در شب که در روز نیز در آتش عشق تو می‌سوزم.

ای اشک، تو را به خدا همتی کن؛ زیرا در سرزمین وجود من، آه و دلی که شعله‌ور است، آتش به‌پا کرده‌اند و تو باید این آتش را خاموش کنی.

به معشوق گفتم: با وجود تو، چراغ شادی و عیش در دل من روشن نیست (نور شادی نمی‌تابد)؛ او پاسخ داد: مگر نه اینکه من همچون ماهِ سیمگون و درخشان، جهان را روشن می‌کنم؟

پرسیدم: پس از آنکه دل‌های بسیاری را با بی‌وفایی سوزاندی، آیا هنوز هم کسی هست که فریب زیبایی تو را بخورد؟ پاسخ داد: بله، هنوز هم هستند کسانی که فریب می‌خورند.

ای غم، تنها تو می‌توانی یار و مونس من باشی؛ زیرا اگر تو نباشی، هم دل خودم دشمن من است و هم آن معشوق دلفروز که با زیبایی‌اش مرا می‌سوزاند.