غزلها - جلد دوم

اگرچه خانه و کاشانه‌ی محقر من شایسته‌ی مقام والای تو نیست که چون گلی لطیف هستی، اما خواهش می‌کنم همان‌طور که عطر گل به همه جا می‌پیچد، تو نیز امشب قدم به آشیانه‌ی ما بگذار.

ای معشوق که مانند ستاره‌ای درخشان و خندان در دوردست‌ها می‌درخشی، تو کجا از ناله‌های سحرگاهی و گریه‌های شبانه‌ی ما خبر داری؟

همان‌طور که صدای رعد وقتی در کوه‌ها می‌پیچد طنین‌انداز می‌شود، جهان نیز سرشار از فریادها و ترانه‌های عاشقانه ما شده است.

نوای دل‌انگیز نی به دلیلِ وجودِ آن نفسی است که از سوز درونی (آتشین) برآمده است؛ گرمیِ ترانه‌های ما نیز دقیقاً از همین سوز و گدازهای قلبی سرچشمه می‌گیرد.

ما چنان در تنهایی غرق شده‌ایم و از یادها رفته‌ایم که حتی سیلِ حوادث و بلاهای روزگار نیز از خانه‌ی ما سراغی نمی‌گیرد و ما را به فراموشی سپرده است.

ای رهی، فریبِ خنده‌های دشمن را نخور؛ زیرا آن خنده‌ها، همانند برقِ آسمان که ویرانگر است، در واقع آشیانه‌ی زندگی ما را به آتش کشیدند.