غزلها - جلد دوم

ما دلی داریم که متعلق به جهانی فراتر از این دنیای مادی است؛ در واقع جایگاه روحی و فکری ما با موقعیت این دنیای خاکی کاملاً متفاوت است.

مردم جهان همواره سرگرم تماشای ظواهر فریبنده و رنگ و بوی مادی هستند، اما چشم دلِ ما که بینای حقایق است، محو تماشای چیز دیگری است که در عالمِ معناست.

این صدفِ وجودِ انسان، از گوهرِ گرانبهای آزادگی خالی نیست؛ اما آن گوهر یکتا و اصیل در دریایی دیگر (عالم معنا) پنهان است و باید در آنجا یافت شود.

در پیمانه‌های شرابِ شادی‌بخشِ این دنیا، اثری از شرابِ معرفت که اندیشه‌های آزاردهنده را بسوزاند و نابود کند نیست؛ آرامش حقیقی ما تنها با نوشیدنِ جرعه‌ای از جامِ حقیقتِ جهان دیگر به دست می‌آید.

انسان همواره گرفتار اندوه و نگرانی برای آینده است؛ امروز به فکر فرداست و هنگامی که فردا فرا می‌رسد، دوباره ذهن درگیرِ غم و دغدغه فردای دورتری می‌شود.

اگر مردم عادی تمام فکر و ذکرشان کسب ثروت و رسیدن به مقام است، انسانِ آزادمنش و بزرگ‌بنیاد، هدف و دغدغه‌ای متفاوت و متعالی‌تر دارد.

دیشب آن جلوه‌گری و زیباییِ مست‌گونه، بی‌اختیار دلم را ربود؛ گویی این جلوه‌گریِ پیوسته، امشب نیز قصد دارد دل‌های دیگران را گرفتار و اسیر خود کند.

ای رهی، این عالم هستی با تمامِ پدیده‌هایش، خانه‌ای پر از رنج و غم است؛ اگر به دنبال آسودگیِ حقیقی می‌گردی، باید آن را در جایی فراتر از این جهان جستجو کنی.