غزلها - جلد دوم

من همچون پرنده‌ای هستم که آوازش رنگ خون گرفته و از سر درد می‌خواند؛ به صیدی می‌مانم که در دام افتاده و نه آبی برای نوشیدن دارد و نه دانه‌ای برای خوردن (کنایه از استیصال و بی‌کسی).

درونم پر از آتشِ اشتیاق و سوز و گداز است، اما این سوز در جهانِ بیرون هیچ نتیجه و اثری ندارد؛ دقیقاً مانند ناله‌های عاشقانه که تنها وجودِ عاشق را می‌سوزاند و دردی از عالم درمان نمی‌کند.

نه مقصدی و سرانجامی برای زندگی‌ام متصورم و نه در این جهان آرامشی دارم؛ من به پرنده‌ای می‌مانم که آشیانه‌اش را از دست داده و سرگردان و بی‌سرپناه است.

در تمام عمر، همواره هدفِ تیرهای بلا و حوادثِ روزگار بوده‌ام؛ درست مانند نشانه (هدف) که ثابت و بی‌حرکت می‌ماند تا تیرها به آن اصابت کنند و دستخوش رنج شود.

در این دنیا با هیچ‌کس صمیمی و هم‌نفس نیستم، زیرا با اهالی این روزگار شباهتی ندارم و خوی و منش من با آنان تفاوتِ بنیادین دارد.

فروتنی و خاکساری بود که به من بزرگی و مقام بخشید؛ من همچون غبارِ آستانه‌ی درگاهِ محبوب هستم که با وجودِ پستی، به دلیلِ نزدیکی به او، از همه چیز بالاتر است.

من از این سقفِ آسمان (کبود خیمه) که همچون چادری بر سرِ جهان کشیده شده، عبور خواهم کرد؛ من مانند تیرِ آهِ سحرگاهی و شبانه هستم که با شتاب از تیررسِ عالمِ خاکی فراتر می‌رود.