غزلها - جلد دوم

ای که زیبایی‌ات چون سپیده‌دمی نوظهور دل‌نواز است، بگو که تکیه‌گاهِ این زیبایی کجاست و لب‌های حیات‌بخش و شیرینت، شربتِ جانِ چه کسی است؟

از تماشایِ درخشش و جلوه‌ی بی‌مانند تو، دلم چون گلی که گلبرگ‌هایش شکافته باشد، پاره پاره و مشتاق شد. ای که وجودت چون خرمنی از شکوفه‌های بهاری دل‌انگیز است، بگو که بازوان و شانه‌هایت در پناهِ چه کسی قرار دارد؟

آغوشِ من مانند هلالِ باریکِ ماه، برای در بر گرفتنِ تو تهی و منتظر مانده است. ای ستاره‌ی امیدِ من، تو اکنون در آغوشِ چه کسی آرام گرفته‌ای؟

خورشیدِ درخشان که جامه سیاه نمی‌پوشد و سوگوار نمی‌شود؛ پس تو که چون آفتابِ زیبایی‌بخشی، چرا سیاه‌پوشیده‌ای و برای چه کسی عزاداری می‌کنی؟

امشب گره‌های زلفِ تو حال و هوای دیگری دارد و گیراتر شده است؛ ای که با این زیبایی، فتنه‌ای در کمینِ دل و هوشِ منی، بگو که این بار قصدِ شکارِ دلِ چه کسی را داری؟

ما عاشقان مانندِ لاله که از داغِ عشق، خون‌جگر است، از دردِ فراقِ تو خون می‌نوشیم؛ تو اما بگو که چون گلی که در کنارِ جامِ می است، هم‌نشینِ چه کسی هستی و با چه کسی باده می‌نوشی؟

ای رهی که بلبلِ خوش‌نغمه‌ی گلستانِ شعر و ادب هستی، چرا این‌گونه برایِ غنچه‌ای که لب از سخن فرو بسته و خاموش مانده است، چنین نالان و گریان هستی؟