آی واژه - رهی معیری - غزلها - جلد دوم

چو گل ز دست تو جیب دریده ای دارم چو لاله دامن در خون کشیده ای دارم

به حفظ جان بلا دیده سعی من بیجاست که پاس خرمن آفت رسیده ای دارم

ز سرد مهری آن گل چو برگهای خزان رخ شکسته و رنگ پریده ای دارم

نسیم عشق کجا بشکفد بهار مرا؟ که همچو لاله دل داغدیده ای دارم

مرا زمردم نا اهل چشم مردمی است امید میوه ز شاخ بریده ای دارم

کجاست عشق جگر سوز اضطراب انگیز؟ که من به سینه دل آرمیده ای دارم

صفا و گرمی جانم از آن بود که چو شمع شرار آهی و خوناب دیده ای دارم

مرا چگونه بود تاب آشنایی خلق؟ که چون رهی دل از خود رمیده ای دارم