غزلها - جلد دوم

دل من از شدت پاکی و درخشندگی همانند شراب خالص است و به هیچ وجه دچار آلودگی و گناه نمی‌شود؛ درست همان‌طور که خورشیدِ عالم‌تاب، هرگز رنگ سیاهی به خود نمی‌بیند.

دل پرشور و آتشین من لحظه‌ای از تپش باز نمی‌ایستد و آرام نمی‌گیرد؛ بنگرید که چگونه این دلِ پرحرارت، در بی‌قراری و تلاطم، به موجِ خروشان آب شباهت دارد.

چرا باید از تاریکی شب‌های زندگی گلایه کنم؟ وقتی که درخشش چهره‌ات، همچون سپیده‌دمِ صبحگاه و نورِ ماه، تیرگی‌ها را از پیش رو برمی‌دارد.

نفس‌های تو که جان دوباره به کالبد می‌بخشند، همچون نسیم ملایم صبحگاهی هستند و لبان وسوسه‌انگیز و مست‌کننده‌ات به شرابِ خالص و ناب می‌مانند.

جای شگفتی نیست اگر در این دنیا هیچ نشانی از ما باقی نماند، زیرا که شهاب نیز در آسمان عبور می‌کند و اثری از خود بر جای نمی‌گذارد.

ای رهی، چرا بیهوده در پی آرزوها و امیدهای پوچ و واهی هستی؟ چرا که این زندگی مانند سرابی است که تنها به رویا و خیال شباهت دارد و حقیقتِ ماندگاری در آن نیست.