غزلها - جلد دوم

طبیعتِ سوزان و عاشقانه من، هیچ توجهی به حفظ سلامت و آسایشِ دلِ خودم ندارد؛ درست همان‌طور که برقی که سراسر عالم را به آتش می‌کشد، هیچ پروایی از سوختنِ یک خرمن کوچک ندارد.

مشتِ ناچیزی از خار و خاشاک، چگونه می‌تواند مانع حرکتِ سیلاب شود؟ (نمی‌تواند). همچنین، دامنِ من در برابرِ سیلِ اشکم تواناییِ نگهداری و مقاومت ندارد.

آن‌قدر در کنارم بنشین تا غبارِ اندوه از خاطرم پاک شود و آرام بگیرم. محبوبِ نازنینِ من هنوز قصد رفتن ندارد (و فرصت باقی است).

حکایتِ تلاطمِ امواجِ دریا را باید از کسی پرسید که دریا را دیده و آن را لمس کرده است؛ چرا که هر دلی از طوفانِ درونیِ دلِ من خبر ندارد و آن را درک نمی‌کند.

من نیز همچون گل نرگس، به محض اینکه چشم گشودم و به دنیا آمدم، به خاک پیوستم و عمرم به پایان رسید؛ چرا که گل، در این باغِ هستی، بیش از دو روز مهمان نیست.

در سوگِ دل، چاره‌ای جز ناله کردن ندارم؛ پس چه کنم؟ چرا که برای داغِ از دست دادنِ عزیزان، هیچ درمانی جز گریه و فریاد وجود ندارد.

در پناهِ می (عشقِ عرفانی)، از عقلِ محافظه‌کار و عاقبت‌اندیش رها شده‌ام. در جوارِ دوست (محبوبِ حقیقی)، هیچ ترسی از طعنه و ملامتِ دشمن به دل راه نمی‌دهم.

سایه آلودگی و گناه بر دلِ پاکان نمی‌افتد. پیشانیِ من نیز به دلیلِ پاکی، درگیرِ تیرگی و ظلمت نیست و همچون صبحِ روشن، صاف و درخشان است.

ای رهی! من در ضمیرِ خود هیچ ترسی از چرخِ گردون (سرنوشت) ندارم؛ زیرا انسانی که آزاده و رهاست، از راهزنِ روزگار واهمه‌ای ندارد.