غزلها - جلد اول

من نه در پی آرامش از روزگارم و نه ثروتی از خدا می‌طلبم. اگر از من بپرسی که چه خواسته‌ای داری، تنها پاسخ من این است که فقط تو را می‌خواهم و بس.

من خندیدن‌های بی‌تفاوت و سطحی همچون گل را نمی‌خواهم، بلکه دلی داغدیده و سوخته از عشق را آرزو دارم که با رنج و محبت عجین شده باشد.

اگر آن معشوق شیرین‌سخن و زیبا، در جامِ نوشیدنی من به جای شراب، خونابه (غم و رنج) می‌ریزد، چه اهمیتی دارد؟ من اساساً از ساقیِ خودم، ستمگری می‌طلبم و از معشوق، جفا و بی‌مهری می‌خواهم.

من از خوشی‌های زودگذر دنیا فرار می‌کنم و به آغوش رنج‌ها پناه می‌برم؛ چرا که از روزگار، به جای راحتی و آسایش، تنها بلا و سختی طلب می‌کنم.

ای غم، تو چنان با روح و جان من آمیخته‌ای که گویی ما دو نفر به دنبال یکدیگریم؛ تو مرا از میان تمام مردم جهان برای خود برگزیده‌ای و من نیز در تمام عالم، تنها تو را طلب می‌کنم.

اگر در این دنیایی که ماتمکده است، آرزوی جام عیش و خوشی داشته باشم، جامِ شراب به این آرزوی محال و بیهوده من می‌خندد و مرا مسخره می‌کند.

می‌خواهم خاکستر وجودم به دست نسیم صبا سپرده شود تا هیچ‌کس، به ویژه زیبارویانِ خودبین که در آیینه به خود می‌نگرند، اثری از خاکستر من نبینند و بر آن ننگرند.