غزلها - جلد اول

من مانند شمعی خاموش، گرمی و نور وجودم را از دست داده‌ام و چنان از یادها رفته‌ام که گویی خاطره‌ای فراموش‌شده هستم.

من با ناله‌های شبانه هم‌نوا شده‌ام و همچون پرندگانِ شب‌زی، با غم و اندوه دم‌ساز گشته‌ام؛ من بدون نوشیدن شراب مست شده‌ام، اما نه از باده، بلکه از خونِ دلِ خود که در قدحِ جان نوشیده‌ام.

از آرامش به دور افتاده‌ام؛ چرا که از آن چهره‌ی زیبا و دل‌ربا جدا مانده‌ام. روزگارم در حسرتِ رسیدن به آن صبحِ امیدبخش (چهره‌ی معشوق) مانند شب، سیاه و تیره گشته است.

دچار چنان ناامیدی و شکستی شده‌ام که برای تسکینِ دردهایم، تنها به یادِ چهره‌یِ زیبایِ او و زخم‌زبان‌ها یا تلخی‌هایِ شیرینِ کلامِ او دل خوش کرده‌ام.

وجودم از شدت ضعف به قدری ناتوان و باریک شده که به سختی دیده می‌شوم؛ من به رشته‌ای از پرنیان (ابریشم) شباهت دارم که از شدت عشقِ به معشوقی که خود لطیف و پرنیان‌‌پوش است، در حالِ فرسایش است.

به چشمانت دقیق شدم تا شاید از رازِ نهانِ قلبت آگاه شوم، اما حیف که از آن نگاهِ سرد و بی‌تفاوت و ساکت، هیچ رازِ عاشقانه‌ای را نمی‌توان درک کرد.

ای رهی! چرا از سوز و گدازِ سینه‌یِ سوخته‌یِ من می‌پرسی؟ من شب و روز در تبِ فراق می‌سوزم و تنها همدمِ من، یادِ آغوشِ گرمِ توست.