غزلها - جلد اول

در میان جمعی که آنان را دوست می‌دارم، دل من که به شیدایی و دیوانگی خو گرفته است، با هیچ‌کس الفت نمی‌گیرد. با اینکه در میان آشنایان هستم، اما گویی غریبه‌ای بیش نیستم.

به خاطر روحیه‌ی سبک‌بال و آزاده‌ام، برای مردمِ این زمانه که گرفتارِ سنگینی‌های دنیوی‌اند، غریبه و نامانوس جلوه می‌کنم. در خانه‌ای که همه عزادار و سوگوارند، خنده‌های مستانه و بی‌پروای من، ناهماهنگ و شگفت به نظر می‌رسد.

در این دنیای خاکی، اعتبار و جایگاهی به اندازه یک قطره شبنم ندارم؛ با اینکه در دریای بیکران بشریت، چون گوهری بی‌همتا ارزشمندم.

دل کندن از انسانی آزاده همچون من، کاری آسان نیست؛ گویی با رفتنِ من، سیلی از اشک از ویرانه‌ی وجودم جاری می‌شود.

نور خورشید با احتیاط و آرامش به این خانه‌ی غم‌گرفته می‌تابد، زیرا می‌ترسد که شاید با تابیدنِ تندِ نور، هستی من که چون حبابی نازک و سست است، از بین برود.

من برای روشن‌دلان، مانند غباری که بر دل می‌نشیند، سنگین و مزاحم نیستم؛ بلکه حضور من برای آن‌ها همچون سایه‌ی بال‌های پروانه‌ای بر گلبرگ‌ها، سبک و لطیف است.

گرما و شور زندگیِ آدمیان مدیون آه و ناله‌های سوزناک من است و شادابی و خنده‌ی گل‌ها نیز از اشک‌های مستانه و سرشار از شوق من نشأت می‌گیرد.

من مانند نسیم صبا سرگشته و بی‌قرارم و همراه او در سفرم؛ با پریان و عالمِ خیال هم‌سخن شده‌ام و در این راه، به دیوانگی و شیداییِ خود معترفم.

این کالبد خاکی و محدود چیست که بخواهد مانع حرکت و پیشرفت من شود؟ همت بلند و مردانه‌ی من چنان قدرتی دارد که می‌تواند گرد و غباری تا آسمان‌ها برپا کند.