غزلها - جلد اول

به خاطرِ عشقِ آن زیبارویِ گلگون‌چهره، زخمی عمیق بر جانم نشست؛ اما در همان حال، در اندرونِ خانه دل، به کمالِ خواسته‌های خود و بهشتی از آرزوها دست یافتم.

عمری طولانی را زیر فشارِ حوادثِ سختِ روزگار، همچون غباری خُرد و ناچیز سپری کردم تا سرانجام با یاریِ بادی ملایم، راهِ رسیدن به کویِ یار را پیدا کردم.

ذهن و ضمیرِ من، از آیینه صبح نیز روشن‌تر و صاف‌تر شده است و این زلالی و صفایِ باطن را تنها از هم‌نشینی با آن محبوبِ پاک‌نهاد به دست آورده‌ام.

گرمایِ شمعِ شب‌افروز برایِ پروانه، مایه سوختن و مرگ بود؛ من نیز چنان سوختم و از میان رفتم تا سرانجام به یار و هم‌نشینی که دلی گرم و پذیرا دارد، دست یافتم.

بدون اینکه من تلاشی کنم، غمِ عشقِ تو خود به خود در دلم جای گرفت؛ گویی گنجِ گرانبهایِ عشق را بدونِ هیچ جست‌وجویی، درست در زیر پایم پیدا کردم.

بنگر که در میخانه عاشقی، چقدر تلخکامی وجود دارد؛ چرا که در هر ظرف و سبویی که به دست گرفتم، چیزی جز خونِ دلِ عاشقان نیافتم.

همچون نسیمِ صبا که به همه جا می‌وزد، هرگاه از میانِ زلفِ معشوق گذشتم، دیدم که جهانی از عاشقان، گرفتار و دل‌بسته به هر تارِ مویِ او هستند.

ننگ و بدنامیِ عشق، نامِ مرا (رهی) پرآوازه کرد؛ من خاکی شدم که بر راهِ عشق قدم بگذارند و از همین فروتنی، به آبرو و اعتباری بزرگ دست یافتم.