غزلها - جلد اول

تو از سر تا پا همچون رایحه گل، خیال‌انگیز و روح‌افزا هستی؛ تنها عیب تو این است که خودت می‌دانی چقدر زیبایی و همین آگاهی از زیبایی، غروری به تو داده است.

من از اینکه می‌دیدم چقدر به دیدنِ خود در آیینه دلبسته‌ای، دریافتم که تو بیشتر از آنکه عاشقِ ما باشی، شیفته‌ی تماشایِ زیباییِ خیره‌کننده و طاقت‌سوزِ خودت هستی.

در مجلسِ عاشقانِ تو، نیازی به روشن کردنِ شمع یا حضورِ ماه نیست؛ چرا که خودِ تو آن‌قدر درخشان و زیبایی که هم مجلس را روشن می‌کنی و هم چون ماه در میانِ مجلس می‌درخشی.

من همچون ابری هستم که می‌گریم و تو همچون نهالی هستی که با دیدنِ گریه‌ی من می‌خندی. تو همچون خورشید هستی و من ستاره‌ای که با طلوعِ تو و آمدنت، نورش محو شده و می‌میرم.

تو به دنبالِ برآورده کردنِ خواسته‌های ما نیستی، وگرنه برایِ عاشقانِ بی‌پروا و هوس‌جو، تو مانندِ بهاری شادی‌آفرین و هم‌نشینی برای نوشیدن و عیش هستی.

همان‌طور که ماهِ روشن را نمی‌توان در میانِ ستاره‌ها پنهان کرد، تو نیز نمی‌توانی زیباییِ خود را در میانِ دسته‌ای از گل‌ها پنهان کنی، زیرا زیباییِ تو در هر حال آشکار است.

هیچ‌کس از داغ و دردِ من سراغ نمی‌گیرد تا زمانی که تو جویایِ حالِ من نباشی؛ و هیچ‌کس بر حالِ پریشانِ من رحم نمی‌آورد مگر اینکه تو بر من ببخشایی.

به من گفتی که برای درمانِ دردهایم از پیرِ خردمند مشورت بگیرم، اما خرد، مرا از عشقِ تو برحذر می‌دارد؛ حال بگو خودت چه دستوری می‌دهی؟ (آیا از خرد پیروی کنم یا عشق؟)

گره از کارِ دلِ آزرده و غمگینِ من باز نمی‌شود، مگر اینکه ای اشکِ غم، امشب تو بیایی و با ریختنِ خود، گره از دلِ تنگِ من بگشایی.

ای راهی (تخلص شاعر)، اگر می‌خواهی از رنج‌های زندگی رها شوی، از «هستی» و خودخواهیِ خود دست بکش و دل بکن، چرا که با تمامِ این ناتوانی‌های ظاهری، تنها با گذشتن از جان و هستیِ خویش است که می‌توانی به حقیقت دست یابی.