غزلها - جلد اول

من به خاطرِ منشِ نیکو و پاکِ خود، دچارِ سختی شده‌ام و در میانِ مردم گرفتار آمده‌ام؛ همان‌طور که غنچه به دلیلِ رنگ و بویِ خوشِ خویش، در تنگنایِ گلبرگ‌هایش محبوس و دلتنگ است.

حسودان برایِ سرزنش کردنِ من زحمت نکشند؛ چرا که خودم با هزار زبان، ایرادها و خطاهایِ خویش را می‌جویم و از هر منتقدی بر خود سخت‌گیرترم.

من هیچ نیازی به جام‌هایِ زرین و باده‌هایِ دنیوی ندارم، چرا که سرزندگی و شادابیِ من، همچون گل، از درونِ خودم سرچشمه می‌گیرد و نیازی به عواملِ بیرونی ندارد.

نه آرزویِ لبِ ساقی را دارم و نه منتِ جامِ شراب را می‌کشم؛ من از دلِ خودم که هیچ آرزویِ دنیوی‌ای ندارد، در حیرت و شگفتم.

چشمانِ خسته‌ام تا صبح خواب به خود نمی‌بیند؛ زیرا همچون مرغِ شب (بوف) که با ناله‌هایش هم‌دمِ خود است، من نیز مشغولِ بازگوییِ داستانِ پردردِ خویش هستم.

آن‌قدر در این روزگار از همه سو رانده و طرد شده‌ام که حتی مرگ نیز مرا فراموش کرده و به سراغم نمی‌آید تا جانم را بستاند.

رهی (تخلصِ شاعر)، هیچ گوهری در عالم به درخشندگیِ وجودِ من نیست؛ من خود گوهری هستم که ارزشِ خویش را می‌شناسم و همواره در جستجویِ کشفِ ابعادِ ناشناخته‌یِ وجودِ خویشم.